در آيه بعد اشاره به يكى از مهمترين نعمتهايى كه خدا به بهشتيان ارزانى مىدارد و مايه آرامش روح و جان آنها است كرده ، و مىگويد : « كينه‌ها و حسدها و دشمنيها را از دل آنها برمىكنيم » ( * ( وَنَزَعْنا ما فِي صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ ) * ) . « غل » در اصل به معنى نفوذ مخفيانه چيزى است ، و به همين جهت به حسد و كينه و دشمنى كه به طرز مرموزى در جان انسان نفوذ مىكند « غل » گفته مىشود ، و اگر به رشوه نيز « غلول » مىگويند به اين مناسبت است كه نفوذ مخفيانه براى انجام خيانتى مىباشد ( 1 ) . در حقيقت يكى از بزرگترين ناراحتيهاى انسانها در زندگى دنيا كه سر - چشمه پيكارهاى وسيع اجتماعى مىشود و علاوه بر خسارتهاى سنگين جانى و مالى آرامش روح را به كلى بر هم مىزند ، همين « كينه توزى » و « حسد » است . بسيارى را مىشناسيم كه در زندگى هيچ چيز كم ندارند ، تنها رنج و عذاب اليم آنها حسد نسبت به وضع ديگران ، و كينه توزى است كه زندگى مرفه آنها را عرصه تاخت و تاز لشكر اندوه و غم و فعاليتهاى خسته كننده بىدليل مىسازد . بهشتيان به كلى از بدبختيهاى ناشى از اين گونه صفات بركنارند ، نه كينه اى دارند و نه حسدى و نه عواقب شوم اين صفات زشت ، آنها با هم در نهايت دوستى و محبت و صفا و صميميت و آرامش زندگى مىكنند ، همه از وضع خود راضيند ، حتى آنها كه در مقامات پائينترى قرار دارند نسبت به وضع كسانى كه مقام آنها بالاتر است ، رشك و حسد نمىبرند ، و به اين ترتيب بزرگترين مشكل همزيستى سالم آنها حل شده است . بعضى مفسران روايتى نقل كرده‌اند كه « هنگامى كه بهشتيان به سوى بهشت روان شوند ، بر در بهشت درختى مىبينند كه از ريشه آن دو چشمه جارى است ،

--> ( 1 ) براى توضيح بيشتر به جلد سوم تفسير نمونه صفحه 152 پاورقى مراجعه فرمائيد .